آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ إِذا كانُوا مَعَهُ عَلى أَمْرٍ جامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأْذِنُوهُ . » « 1 » . - غيبت برادران دينى را كردن : « وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً . » « 2 » . - پىجويى اسرار ايشان : « وَ لا تَجَسَّسُوا . » « 3 » . - سرزنش و مسخره كردن ايشان : « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسى أَنْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ . » « 4 » . - القابى به خاطر اهانت به ايشان دادن : « وَ لا تَنابَزُوا بِالْأَلْقابِ . » « 5 » . - همكارى و همفكرى در ظلم و تجاوز : « وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ . » « 6 » . - روابط مقدّسمان را قطع كنيم و ايجاد تفرقه و جدايى نماييم : « وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا . » « 7 » . - خدا را فراموش كردن : « وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ . » « 8 » . سست ايمانى نسبت به خدا : « وَ جَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعامِ نَصِيباً فَقالُوا هذا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هذا لِشُرَكائِنا . » « 9 » . - نافرمانى خدا كردن : « وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ

--> ( 1 ) - نور ( 24 ) آيهء 62 ( - يك ب ) : مؤمنان واقعى كسانى هستند كه ايمان به خدا و رسولش آورده‌اند و هنگامى كه در كار مهمّى كه حضور جمعيّت را ايجاب مىكند ، با او باشند ، بدون اذن و اجازهء او به جايى نمىروند . ( 2 ) - حجرات ( 49 ) آيهء 12 ( - يك ب ) : و هيچ‌يك از شما نبايد ديگرى را غيبت كند . ( 3 ) - حجرات ( 49 ) آيهء 12 ( - يك ب ) : و هرگز ( در كار ديگران ) تجسّس نكنيد ! ( 4 ) - حجرات ( 49 ) آيهء 11 ( - يك ب ) : اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ، نبايد گروهى از مردان شما گروه ديگر را مسخره كند ، شايد آن‌ها بهتر باشند . ( 5 ) - حجرات ( 49 ) آيهء 11 ( - يك ب ) : و با القاب زشت و ناپسند همديگر را ياد نكنيد . ( 6 ) - مائده ( 5 ) آيهء 2 ( - يك ب ) : بر گناه و تعدّى همكارى و تعاون نكنيد . ( 7 ) - آل عمران ( 3 ) آيهء 103 ( - يك ب ) : و همگى به ريسمان الهى چنگ بزنيد و از هم پراكنده نشويد . ( 8 ) - حشر ( 59 ) آيهء 19 ( - يك ب ) : و هم‌چون كسانى نباشيد كه خدا را فراموش كردند و خدا نيز آن‌ها را به خودفراموشى گرفتار كرد . ( 9 ) - انعام ( 6 ) آيهء 136 ( - يك الف ) : كفّار مكّه و ساير مشركان سهمى از زراعت و چهارپايان خود را براى خدا و سهمى را نيز براى بت‌ها قرار مىدادند ، و مىگفتند : اين قسمت مال خدا است و اين هم مال شركاى ما يعنى بت‌هاست !